ورزش پدل موضوع اصلی این مطلب است و در ادامه نکات آن را بررسی می‌کنیم.
پدل یک ورزش راکتی مدرن و پرهیجان است که در زمینی مستطیل شکل به ابعاد استاندارد ۱۰ در ۲۰ متر انجام می‌شود. زمین پدل برخلاف زمین تنیس، با دیواره‌های شیشه‌ای محصور شده است که باعث می‌شود توپ پس از برخورد به این دیواره‌ها دوباره در جریان بازی باقی بماند و بازی را پویا و غیرقابل پیش‌بینی کند.
ورزش پدل: ویژگی‌های زمین و نحوه بازی پدل
زمین پدل به وسیله یک تور به دو بخش تقسیم می‌شود و بازی معمولاً به صورت دوبل، یعنی دو تیم دو نفره، برگزار می‌شود. اگرچه در برخی کشورها بازی به صورت تک نفره نیز انجام می‌شود، شکل رسمی و رایج آن بازی چهار نفره است.
تفاوت‌های پدل با تنیس و اسکواش
اگرچه پدل، تنیس و اسکواش هر سه ورزش‌های راکتی هستند، اما پدل ویژگی‌های منحصر به فردی دارد که آن را از این دو متمایز می‌کند. زمین پدل کوچک‌تر از زمین تنیس است و دیواره‌های شیشه‌ای دارد؛ در حالی که زمین تنیس بزرگ‌تر و بدون دیوار است. اسکواش نیز در سالن‌های بسته و با برخورد مداوم توپ به دیوارها انجام می‌شود. بنابراین می‌توان پدل را ورزشی میان این دو رشته دانست.
راکت پدل بدون زه است و سطح آن دارای سوراخ‌هایی است که آن را از راکت تنیس و اسکواش متفاوت می‌کند. توپ پدل شبیه توپ تنیس است اما فشار هوای کمتری دارد تا سرعت و پرش آن کاهش یافته و بازی کنترل‌پذیرتر شود.
قوانین و سیستم امتیازدهی در پدل
سیستم امتیازدهی در پدل مشابه تنیس است و به صورت ۱۵، ۳۰، ۴۰ انجام می‌شود. با این تفاوت که وجود دیواره‌ها قوانین خاصی برای برگشت توپ ایجاد کرده است. برخلاف تنیس که سرویس اهمیت زیادی دارد، در پدل تاکتیک، جایگیری و هماهنگی تیمی نقش مهم‌تری ایفا می‌کند.
پدل علاوه بر ویژگی‌های ورزشی، جذابیت اجتماعی نیز دارد و همین امر باعث تمایز آن از تنیس و اسکواش شده است.
